به گزارش خبرنگار خبرگزاری حیات از مشهد، غلامرضا بنی‌اسدی نویسنده و روزنامه‌نگار دفاع مقدس و از جانبازان سرفراز ایران اسلامی در یادداشتی نسبت به مقام رزمندگان اسلام ادای احترام کرد، در این یادداشت آمده است: گلوله که آمد بر زمین افتادنت را دیدم اما یقین داشتم که این افتادن، زمین خوردن نیست بلکه عین ایستادن است، خود قامت کشیدن است. یقین کردم دیگر هیچ تندبادی، هیچ انفجاری نمیتواند در ایستادگیات خللی ایجاد کند... گلوله که آمد، زخمهایت را دیدم که چشمه شده بود و زلال خونت که بر خاک میریخت و باور کردم، خشکسالی، برای همیشه از میان خواهد رفت و به کلمهای مهجور در لغت نامهها تبدیل خواهد شد که جاری خون تو، خاک خدا را به باور بهار میرساند، آن گونه که نفس به نفس شکوفاتر میشود و گل به گل پیراهن باور مردمان را گلستان می‌کند گلوله که آمد تو که بر زمین افتادی، زخم‌های تنت که چشمه شد، خونت را دیدم که در زمین به سمت کربلا جاری شد، ایمان آوردم به امتداد ثارا... در تاریخ بشریت و به شهادت آمدم «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» را و یقین کردم جاودانگی نهضت امام حسین(ع) را که هرگز به پایان نمی‌رسد، بلکه در هر عصر و در میان هر نسل، یزیدها را به پایان می‌رساند و خود همواره در آغازی دیگر قرار می‌گیرد... گلوله که آمد، زخم‌های تنت که چشمه شد، خونت که در زمین خدا، خدا را خواند، یقین کردم تو را در قامت شهید که نه یک بار، که هر روز شهید می‌شوی و هر بار شهید شدنت دیده‌ها را و دل ها را بیدارتر می‌کند. مثل خورشید که با هر بار طلوع، انسان‌ها را به روز دیگری می‌برد، و یک روز بزرگ‌تر می‌کند، مثل ماه که لحظه‌هاشان را زلال می‌کند، تو هر روز شهید می‌شوی جانباز و ما هر روز در پرتو انوار شهادت تو، به شهود می‌رسیم و خود را و خدای خود را بهتر می‌شناسیم... گلوله که آمد، زخم‌هایت که چشمه شد، خونت که به سمت کربلا جریان یافت یقین کردم جاودانگی‌ات را بر صراط مستقیم حق و حقیقت و باور کردم زمین هرگز از زادن «شهید» سترون نخواهد ماند، خشکسالی از میان خواهد رفت و بهار خواهد شد و ما مردمان نیز در پرتو بهار پرطراوت شما هر بامداد نماز صبح را با رکعتان عشق تعقیب خواهیم خواند. گلوله که آمد، خونت که جاری شد، حلول نور شهید را در جبینت هویدا دیدم که هل من ناصر ینصرنی حسین(ع) را هر روز لبیکی عاشقانه خواهی گفت...